10 Nisan Pazar günü Diyarbakır Kültür Merkezinde Akademisyenler Buluşmasının ilkini yaptık. Buluşma, Dicle, Batman, Siirt, Artuklu, Fırat, Bingöl, Muş Alpaslan, Şırnak ve Bitlis Eren üniversitelerinden seksene yakın akademisyenin katılımıyla gerçekleşti.
Katılımın beklenenden ziyade olması doğrusu şevkimizi artırdı. Bizlere güler yüzleriyle ve sıcacık ilgileriyle ev sahipliği yapan Diyarbakır’daki akademisyen hocalarımıza gönül dolusu muhabbetlerimizi gönderiyoruz.
Buluşmada çok konular konuşuldu. Birtakım problemler dile getirildi. Şüphesiz hepsi de çok önemli. Bunlar elbette uygun zeminlerde masaya yatırılacak. Sağlık, fen, eğitim, sanat, sosyal ve fen bilimleri kurullarının kurulması, toplumun öncelikli ihtiyaç duyduğu eğitim ve araştırma konularının, yaklaşım ve metodların, Risale-i Nur’a dayalı üretilebilecek projelerin bu kurullarda tartışılması ve cevap aranması işe ciddiyetle başlandığının bir göstergesidir.
Bunca önemli konular arasında önemsiz gibi görünen, satır aralarında gizli kalan, kimileri de kulislerde ve çay molalarında dile getirilen bazı hususlar üzerinde durmak istiyorum.
Kıymetli hocam Prof. Dr. Himmet Uç’tan işittiğim güzel bir iki sözü aktarmadan geçemeyeceğim: “Bir akademisyen düşüncesini yatakla yorgan arasında öldürür. Sabah namazını kılıp en dinç ve verimli saatinde tekrar yatıp ardından da kalkıp işe giden bir akademisyen düşünce üretemez.” Ne kadar doğru bir söz. Kerahet vaktindeki bu uykuya gaylule denir ki, Peygamberimizden edilen rivayetlere göre rızkın bereketsizliğine sebep olur. Akademisyenlerin rızkına ilim ve tefekkürü de ilave etmemiz gerekir. İlim ve tefekkürün bereketsizliği de elbette akademisyeni bitirir, beynini öldürür.
Yine önemli gördüğüm konulardan birisi de Risale-i Nur okuyucularının sosyalleşme problemi. Dersten ve işten evine gidip gelen bir okuyucunun ya da akademisyenin sosyalleşme problemi yaşadığı dile getirilmiştir. Eşini ve çocuklarını alıp tiyatroya, sinemaya veya bir komşusuna gitmeyen bir kimsenin kapalı devre kendisini tekrarlayıp durduğu, bunun aşılması için de diyologa önem verilmesi, dış dünya ile sıkı iletişim halinde olunması önerilmiştir.
Bir başka husus da; Bediüzzaman’ın ve Risale-i Nurların diğer mütefekkirler ve eserlerle karşılaştırmalı kritiklerinin yapılaması ile ancak dış dünyaya ve farklı çevrelere tanıtılabileceği hususuna vurgu yapılmıştır. Prof. Dr. Himmet Uç hocamın Risale Akademi’de yayınlanan “Turgenyev, Babalar ve Oğullar; Bediüzzaman, Atom ve Tabiat Risalesi”, “Dirilmek, Akif ve Bediüzzaman” ve “Bediüzzaman, Mehmet Akif, Yahya Kemal ve Bayram” gibi karşılaştırmalı güzel çalışmalarını örnek olarak vermek isterim.
Görüldüğü üzere verimli saatlerde uyku çekmek, diyalogsuzlukla dış dünyaya kapanıp münzevileşmek ve başkalarına göre hangi konumda olduğunu bilmeden yaşamak hep kapalı devrenin habercileridir. Kapalı devre; kendi çalıp kendi oynamaktır. Said Nursi’nin gördüğü ve telaş ettiği yangından habersiz ya da ilgisiz yaşamaktır. Risale-i Nur’un şefkat ve tefekkür mesleğine ters düşmektir.
Sonuç olarak bu buluşmadan aldığım ana mesaj şudur: “Dünü tekrarlamayı, benliğini, geçmişteki hataları konuşmayı bırak, açık sözlülüğünle, gönlünle, ilminle yani seni öne çıkaran ism-i azamınla gel.”
