Saygıdeğer Hocam,
Eğitim pek çok farklı tanıma sahip bir kavram olmakla beraber en genel ifadesiyle kişinin hayatında kendi isteğiyle meydana gelen değişim sürecidir. Eğitim,  her çağda farklı boyutlarıyla, farklı yaklaşımlarla ele alınmakta ve toplumların ilerlemesinde son derece önemli bir rol oynamaktadır. Son yüzyılda eğitim bilimlerinin bağımsız bir alt dalı olarak karşımıza çıkan din eğitimi de farklı yaklaşımlar ve metotlarla her geçen gün kendini geliştirmektedir. Türkiye’nin eğitim tarihine baktığımızda değişimin ve inkılapların odak noktasında din eğitimini görmekteyiz. Osmanlı döneminde İslâmî ilimlerin ağırlıklı olarak öğretildiği medrese ekollü din eğitimi, Cumhuriyet döneminin ilk yıllarından itibaren yapılan inkılaplar ve eğitim şûralarıyla tamamen farklı bir boyut almış; din eğitimi, bazı evrensel ahlâk ilkelerinin öğretilmesinden ibaret olan “din kültürü” kavramıyla ifadesini bulmuştur. İslâm’ın temel öğretilerinin bu dönemlerde okullarda yer almaması, İslamî eğitimi ebeveynlerin çabasına bırakmıştır. Bu durum, ailede verilen din eğitiminin önemini büyük ölçüde arttırmakla beraber, anne ve babaların din eğitimini verebilecek yeterliğe sahip olup olmadığı da ayrı bir tartışma konusu olmuştur.